زایش ما
در دست دیگران
است!
و مرگ ما دست خودماست!
کلماتی چون سرنوشت-ییشانی نوشت و تقدیر ! را
باید در سرزمین اندیشه
بخش کلمات بیهوده و بی معنی
برای همیشه
مدفون کنیم! اگر فرنام انسان:
موجود خلاق و جستجو گر وکنکاش گر و آگاه را
برازنده خود میدانیم!
وگرنه باید تاهمیشه از سر درماندگی تسلیم
موهومات وضعف و درماندگی
فکری خود باشیم!